لَا ، الْمُؤْمِنُ أَكْرَمُ عَلَى اللهِ مِنْ أَنْ يَجْعَلَ رُوحَهُ فِى حَوْصَلَةِ طَيْرٍ ، لَكِنْ فِى أَبْدَانٍ كَأَبْدَانِهِمْ . « 1 »
« نه ، چنين نيست ، مؤمن در نزد خدا بزرگتر و والاتر است از آنكه روح او را در سنگدان پرندهاى قرار دهد ، ليكن در بدنهائى مانند بدنهاى خود آنها قرار ميدهد . »
و نيز در « كافى » با إسناد متّصل خود از أبو بصير از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود :
إنَّ الْأرْوَاحَ فِى صِفَةِ الْأجْسَادِ فِى شَجَرَةٍ فِى الْجَنَّةِ تَعَارَفُ وَ تَسَاءَلُ ، فَإذَا قَدِمَتِ الرُّوحُ عَلَى الْأرْوَاحِ تَقُولُ : دَعُوهَا فَإنَّهَا قَدْ أَفْلَتَتْ مِنْ هَوْلٍ عَظِيمٍ .
ثُمَّ يَسْأَلُونَهَا : مَا فَعَلَ فُلَانٌ ؟ وَ مَا فَعَلَ فُلَانٌ ؟ فَإنْ قَالَتْ لَهُمْ : تَرَكْتُهُ حَيًّا ، ارْتَجَوْهُ ، وَ إنْ قَالَتْ لَهُمْ : قَدْ هَلَكَ ، قَالُوا : قَدْ هَوَى ، هَوَى . « 2 »
« ارواح مؤمنان در بهشت در كنار درختى در صورت اجسام بشريّه قرار دارند و بدين صورتها يكديگر را مىشناسند و با يكديگر گفتگو دارند .
چون يك روح تازه بر آنها وارد شود ، ميگويند : فعلًا او را از پرسش واگذاريد ، چون از مقام هول و ترس عظيمى رهائى يافته است .
و سپس از او مىپرسند : فلان كس چه كرد ؟ و فلان كس چه كرد ؟
هامش
( 1 ) « فروع كافى » طبع سنگى ، ج 1 ، ص 67
( 2 ) « فروع كافى » طبع سنگى ، ج 1 ، ص 67