ديدن أمير المؤمنين رسول خدا را در رؤيا در شب شهادت
در « نهج البلاغة » وارد است : وَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِى سُحْرَةِ « 1 » الْيَوْمِ الَّذِى ضُرِبَ فِيهِ :
مَلَكَتْنِى عَيْنِى وَ أَنَا جَالِسٌ فَسَنَحَ لِى رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ ، فَقُلْتُ : يَا رَسُولَ اللهِ ! مَا ذَا لَقِيتُ مِنْ أُمَّتِكَ مِنْ الأَوَدِ وَ اللدَدِ !
فَقَالَ : ادْعُ عَلَيْهِمْ ، فَقُلْتُ أَبْدَلَنِىَ اللهُ بِهِمْ خَيْراً مِنْهُمْ وَ أَبْدَلَهُمْ بِى شَرًّا لَهُمْ مِنِّى . « 2 »
« حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام در سحرگاه همان روزى كه ضربت خوردند ، فرمودند : من درحالىكه نشسته بودم چرت و پينگى چشمان مرا گرفت و در آن حال رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم بر من ظاهر شد و من عرض كردم : اى رسول خدا ! چيست اين مصيبتى كه به من در اثر انحراف و عداوت امّت تو به من رسيده است ؟
رسول الله فرمودند : آنها را نفرين كن !
من دعا كردم خداوند به عوض آنها ملاقات و زيارت خوبان را
هامش
( 1 ) « سُحرة » به ضمّ سين و سكون حاء ، آخرين وقت سحر را از شب گويند و سحر اعمّ است و زمان قبل از طلوع فجر صادق را سحر گويند . و « أوَد » به معناى اعوجاج و انحراف و كجى است . و « لَدَد » به معناى عداوت و دشمنى است . و سيّد رضى گفته است : استعمال اين دو لفظ براى رسانيدن اين معانى از فصيحترين كلمات است .
( 2 ) « نهج البلاغة » خطبهء 68 از طبع عبده - مصر ، ج 1 ، ص 118 ؛ و از شرح ابن أبى الحديد - 20 جلدى ، جلد 6 ، ص 112 ؛ و در اينجا ابن أبى الحديد مفصّلًا داستان شهادت آن حضرت را شرح داده است .