و شاهد ديگر آنكه در سورهء انشقاق مىفرمايد :
يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيهِ
. « 1 »
« اى انسان ! حقّاً كه تو با سعى و كوشش و تعب راه پر رنجى را بسوى پروردگارت درمىنوردى و بالاخره به شرف ملاقات او خواهى رسيد . »
اين خطاب ، خطاب به حقيقت انسان است كه روح است نه بدن او . روح را خداوند از عوالم تجرّد آفريده و بدن را براى استكمال قوا به او عنايت فرموده تا از اين عالم حركت كند و پس از طىّ عوالم ديگر دائماً بسوى خدا رفته و به مقام لقاء حضرتش نائل آيد .
و شاهد ديگر آنكه در سوره مؤمنون خداوند جهنّمىها را مورد خطاب قرار داده است كه :
قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ
*
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعادِّينَ
*
قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ .
« 2 »
« شما چقدر در روى زمين درنگ كرديد ؟ آنها در پاسخ ميگويند : ما يك روز يا مقدارى از يك روز را توقّف كرديم . خداوند ميفرمايد : اگر شما اهل علم و بينش بوديد ميدانستيد كه درنگ نكرديد مگر زمان اندكى را . »
در اين آيات به حيات و زندگى روى زمين به لفظ « لَبث » كه همان
هامش
( 1 ) آيه 6 ، از سورهء 84 : الانشقاق
( 2 ) آيات 112 تا 114 ، از سورهء 23 : المؤمنون