نشان دادن عورتش در ملا عام قومش جايز نيست ، زيرا اين امر وى را منقصت مىدهد و از مقامش ساقط مىكند . بخصوص وقتى كه او را در حال عريان و برهنگى ببينند كه فرياد مىزند به سنگى كه نمىشنود و نمىبيند : ثَوْبِى حَجَرُ ! ثَوْبِى حَجَرُ !
سپس در برابر آن در حضور مردم عرياناً بايستد و آن را بزند و مردم وى را مكشوف العورة مانند ديوانگان نظر كنند !
و اين حركت اگر درست باشد تحقيقاً فقط فعل خداوند تعالى مىباشد پس چگونه كليم الله از آن غضب مىكند و سنگ را به پاداش آن عقوبت مىنمايد ؟ ! و آن سنگ نبود مگر مجبور بر حركت . و در اين صورت عقاب سنگ چه معنى دارد ؟
از اين گذشته فرار سنگ با لباس موسى عليه السلام براى موسى جايز نمىكند كه عورتش را مكشوف دارد و بدين عمل هتك حرمت خود را بنمايد . زيرا براى وى امكان داشت در همانجا بماند تا لباسش را بياورند و يا ساترى غير از لباسش را بياورند همچنان كه هر صاحب عقلى اگر به مثل چنين قصّهاى مبتلا گردد اين كار را مىنمايد .
علاوه بر اين ، فرار سنگ از معجزات و خوارق عاداتى مىباشد كه به وقوع نمىپيوندد مگر در مقام تَحَدِّى و مغالبهء خصم در معجزات مثل انتقال شجره در مكّهء معظّمه براى رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم هنگامى كه مشركين اين پيشنهاد را به او كردند . در اين صورت خداوند عزّ و جلّ درخت را از مكانش به جهت تصديق دعوت او و تثبيت نبوّت او نقل كرد .
و معلوم است كه مقام و موقعيّت موسى عليه السلام در حال غسل كردن ، مقام تحَدِّى و موقعيّت تعجيز نبوده است . در آن حالت و وضعيّت ، معجزات و خوارق عادات واقع نمىگردد ، بالاخصّ چون بر آن كوس رسوائى و فضيحت پيغمبر خدا به آشكارا نمودن عورتش على رئوس الاشهاد از قومش زده شود بر وجهى كه هر كس او را ببيند استخفاف كند و هر كس بشنود تحقير نمايد .
و امَّا صحَّت و سلامت او از « فتق » از امورى نبوده است كه مباح باشد در سبيل
امام شناسى (فارسى) — صفحة 374
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٧٤