« بار پروردگار من ! درود و رحمتى بر ايشان بفرست هموزن عرش و كاخ هستى و عالم اراده و مَشيَّتَتْ و آنچه عرش و كاخ هستى و عالم مشيّتت زير نگين خود دارد ، و به قدر گنجايش و فراگيرى آسمانهايت و آنچه بر فراز و بالاى آسمانها مىباشد ، و به تعداد زمينهايت و آنچه در پايين و زير آنها و آنچه در ميان آسمانهايت و زمينهايت وجود دارد ، چنان درود و رحمتى كه بدان آنان را به خودت نزديك سازى ، و آن درود و رحمت مورد پسند و خوشايند تو و ايشان بوده باشد ، و هميشه و پيوسته به همانندان خود از آن درودها و رحمتها متّصل بوده باشد . »
( 60 ) اللَهُمَّ إنَّكَ أيَّدْتَ دِينَكَ فِى كُلِّ أوَانٍ بِإمَامٍ أقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبادِكَ ، وَ مَنَاراً فِى بِلَادِكَ بَعْدَ أنْ وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِكَ ، وَ جَعَلْتَهُ الذَّريعَةَ إلَى رِضْوَانِكَ ، وَ افْتَرَضْتَ طَاعَتَهُ ، وَ حَذَّرْتَ مَعْصِيَتَهُ ، وَ أمَرْتَ بِامْتِثَالِ أوَامِرِهِ ، وَ الْانْتِهَاءِ عِنْدَ نَهْيِهِ ، وَ ألَّا يَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدِّمٌ ، وَ لَا يَتَأخَّرَ عَنْهُ مَتَأخِّرٌ . فَهُوَ عِصْمَةُ اللَّائِذِينَ ، وَ كَهْفُ الْمُؤمِنينَ ، وَ عُرْوَةُ الْمُتَمَسِّكِينَ ، وَ بَهَاءُ الْعَالَمِينَ .
( 61 ) اللَّهُمَّ فَأوْزِعْ لِوَلِيِّكَ شُكْرَ مَا أنْعَمْتَ بِهِ عَلَيْهِ ، وَ أوْزِعْنَا مِثْلَهُ فِيهِ ، وَ آتِهِ مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَاناً نَصِيراً ، وَ افْتَحْ لَهُ فَتْحاً يَسِيراً ، وَ أعِنْهُ بِرُكْنِكَ الْأعَزِّ ، وَ اشْدُدْ أزْرَهُ ، وَ قَوِّ عَضُدَهُ ، وَ رَاعِهِ بِعَيْنِكَ ، وَ احْمِهِ بِحِفْظِكَ ، وَ انْصُرْهُ بِمَلَائِكَتِكَ ، وَ امْدُدْهُ بِجُنْدِكَ الْأغْلَبِ .
« بار خداوندا ! تو حقّاً و تحقيقاً دين خودت را در هر زمانى به واسطهء امامى تأييد نمودى ، آن امامى كه وى را به عنوان پرچم و رايت هدايت براى بندگانت برافراشتى ، و چون ستون رفيع و منارهء پرتو افكنى در شهرهايت راهنما و دليل قرار دادى پس از آنكه ريسمانش را به ريسمانت متّصل كردى و آنان را سبب و وسيلهاى براى خشنودى و رضوانت قرار دادى ، و فرمانبردارى و اطاعت از او را فريضه و واجب شمردى و از نافرمانى و مخالفت او بر حذر داشتى ، و به فرمانبردارى و انقياد از دستورات و اوامرش امر فرمودى ، و اجتناب از منهيّات وى را لازم نمودى ، و اينكه هيچ كس از او جلو نيفتد و پيشتر از او گام ننهد ، و هيچ كس از او عقب نماند و دنبال او از راه و روش او باز نماند . بنابراين اوست كه پناه و ملجأ و حافظ و سدّ منيع
امام شناسى (فارسى) — صفحة 32
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٢