مرحوم سيد حسن صدر در كتاب « تأسيس الشّيعة لعلوم الإسلام » همين مطالب را قدرى مشروحتر همانطور كه در تعليقه اشاره نموديم ذكر نموده است . « 1 »
بايد دانست كه : على بن ابى رافع داراى مقام و منزلتى عظيم در تدوين فقه شيعه مىباشد به طورى كه كتاب او را مورد عمل خود قرار مىدادند ، و خلاصه مانند رسالهء عمليّه آن را محترم به شمار مىآوردند .
آية الله سيّد حسن صَدْر همانطور كه ديديم در مواضع كثيرى از وى نام مىبرد ، و در كتاب عاليقدر خود در فصل ثالث كه در تقدّم شيعه در علم فقه مىباشد ، صحيفهء اوّل را راجع به اوّلين مُصَنِّف و مدوِّن و مرتِّب فقه بر ابوابى قرار مىدهد و فقط و فقط آن را اختصاص به على بن ابو رافع مىدهد .
وى بعد از شرحى از ترجمهء او مىگويد : جمع كرد كتابى را در فنون فقه از وضوء و صلوة و سائر أبواب . درس فقه را از امير المؤمنين عليه السّلام بياموخت و در ايّام حيات خود حضرت آن را گرد آورد . اوّل آن باب وضو مىباشد : إذَا تَوَضَّأ أحَدُكُمْ فَلْيَبْدَأْ بِالْيَمِينِ قَبْلَ الشِّمَالِ مِنْ جَسَدِهِ .
نجاشى مىگويد : و دأب و دَيْدَن شيعه اين بود كه : اين كتاب را معظّم مىشمردند و او اوّلين كس از شيعه مىباشد كه در فقه تصنيف نموده است .
جلال الدّين سيوطى ذكر كرده است كه : نخستين كس كه تصنيف كرده است يعنى از اهل سنّت در فقه ، الامام ابو حنيفه بوده است . و چون مشهود و معلوم است كه تصنيف على بن ابو رافع در فقه ، در ايّام أمير المؤمنين عليه السّلام قبل از تولّد ابو حنيفه
هامش
( 1 ) از ص 281 تا ص 284 .