بسم الله الرّحمن الرّحيم
و صلّى الله على محمّد و آله الطّاهرين ؛
و لعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدِّين ؛
و لا حولَ و لا قُوَّة إلّا بالله العَلىِّ العظيم
قال اللهُ الحكيمُ فى كتابِهِ الكَريم :
ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتابَ وَ الْحُكْمَ وَ النُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِباداً لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِما كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتابَ وَ بِما كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ
. « 1 »
« در توان و قدرت هيچ فرد انسان چنين حقّى نيست كه پس از آنكه خداوند به وى كتاب آسمانى و حكم و نبوّت را داده باشد ، به مردم بگويد : شما بندگان من باشيد نه بندگان خدا ! و ليكن براى وى اين حقّ هست كه به مردم بگويد : شما رجال الهى مربّى بشر بوده باشيد ، به سبب آنكه روش و منهاج شما بر آن بوده است كه كتاب الهى را تعليم مىنمودهايد و در خواندن و درس دادن آن مزاولت و ممارست داشتهايد ! »
اهميت تدريس و كتابت
درس دادن عبارت است از تعليم به كيفيّت مخصوصى كه غالباً با خواندن از روى كتاب توأم باشد و آن أخصّ از مطلق تعليم است چنان كه حضرت استاذنا الأكْرم
هامش
( 1 ) هفتاد و نهمين آيه از سورهء آل عمران : سوّمين سوره از قرآن كريم .