درس 166 تا 170 بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و صلّى الله على محمّد و آله الطّاهرين ، و لعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدّين ، و لا حول و لا قوّة إلّا بالله العلىّ العظيم .
قال الله الحكيم فى كتابه الكريم :
عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً . لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ أَحْصى كُلَّ شَيْءٍ عَدَداً
« 1 » :
« خداوند عالم به تمام غيب است و بس ، پس بر غيب خود هيچكس را واقف نمىگرداند مگر آن رسولى را كه بپسندد و انتخاب و اختيار نمايد ، كه در اين صورت در پيش رو و در پشت سر آن رسول ( از فرشتگان خود ) محافظ و پاسدار مىگمارد . تا بداند كه : آن رسولان ، پيغامها و مأموريّتهاى پروردگار خود را به طور تحقيق و كامل ابلاغ كردهاند ، و خداوند به آنچه در نزد رسولان است إحاطه و هيمنه دارد و تعداد و شمارش هر چيز را مىداند » .
صدر اين آيه مىرساند كه خداوند به تنهائى عالم الغيب است آن هم به همهء أنواع غيب ، بالأخصّ با قرار دادن و نشاندن اسم ظاهر غيبه بجاى ضمير ، كه نفرموده
هامش
( 1 ) - آيه 26 تا 28 ، از سورهء جن : هفتاد و دومين سوره از قرآن كريم .