بسم الله الرّحمن الرّحيم
و به نستعين و صلّى الله على محمّد و آله الطّاهرين
و لعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدّين
ولا حَوْلَ و لا قوّهءَ إلّا بالله العلى العظيم
قال الله الحكيم فى كتابه الكريم :
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ .
« 1 »
« خداوند به هر كس كه بخواهد ؛ حكمت را مىدهد . و كسى كه به او حكمت داده مىشود ؛ تحقيقاً به او خير كثيرى داده شده است . و اين مطلب را در نمىيابند مگر صاحبان خرد و عقل . »
معناى حكمت كه در قرآن كريم وارد شده است
حضرت استادنا العلّامة در « تفسير » گفتهاند : حِكمَة با كسرهء حآء ، بر وزن فِعْلَهء براى بيان نوع است ؛ كه دلالت دارد بر نوع معنى . و بنابراين معناى حكمت ، نوعى از إتقان و محكم كردن است ؛ و يا نوعى از أمر محكم متقَن كه در آن رخنه و شكاف و فتورى يافت نمىشود . و غالباً در استعمالات ، به معلومات عقليّهء حقّهء صادقه كه أبداً قابل بطلان و كذب نيست ؛ گفته مىشود . و بنابراين حكمت عبارت است از قضاياى حقّهء مطابق واقع از آنجهت كه سعادت انسان را شامل است ، مانند معارف حقّهء إلهيّه در مبدأ و معاد ، و معارفى كه حقايق عالم طبيعت را از آنجهت كه با سعادت بشر مِساس دارد روشن مىكند ، مانند حقايق
هامش
( 1 ) - « آيه دويست و شصت و نهم از سورهء بقره : دوّمين سوره از قرآن كريم » .