أوّل روايت كرده است « 1 » ، نه حديث مناشدهء در روز شورى ، آن هم با سندى ديگر غير از اين سندى كه صاحب « الغدير » آورده است .
فخر رازى در تفسير خود ، اعتراف به احتجاج أمير المؤمنين عليه السّلام در روز شورى به حديث غدير نموده است . او در ذيل تفسير آيه ولايت :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
كه شيعه مىگويد : دربارهء أمير المؤمنين و تصريح آيه به ولايت آن حضرت در موقع بخشيدن انگشترى به فقير سائل بوده ، نازل شده است ، مىگويد : علىّ بن أبي طالب به تفسير قرآن از اين جماعت رافضىها داناتر است ، و اگر اين آيه دلالت بر إمامت او داشت ، در محفلى از محافل به آن استشهاد و احتجاج مىنمود . و شيعه نمىتواند بگويد : أمير المؤمنين به جهت تقيّه از احتجاج به آن خوددارى كردهاند ، زيرا شيعه از أمير المؤمنين نقل مىكند كه : در روز شورى به حديث غدير تمسّك كرد ، و به خبر مباهله تمسّك كرد ، و به جميع مناقب و فضايل خود تمسّك كرد ، ولى به اين آيه در اثبات إمامت خود تمسّك نكرده است . « 2 » و صاحب « الغدير » اين كلام را بعينه و به عين ألفاظ آن از طبرى در تفسير خود ج 3 ، ص 418 ، نقل مىكند . « 3 » با آنكه در تفسير طبرى چنين مطلبى ذكر نشده است ، و گويا طبرى با فخر رازى اشتباه شده است .
احتجاج أمير المؤمنين عليه السّلام در روز شورى به حديث غدير ، همانطور كه فخر رازى گفته است ، مسلّم است . و أمّا آنچه دربارهء آيه ولايت :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
گفته است و در تفسيرش خواسته است با تمام قوا ، آيه را از أمير المؤمنين عليه السّلام بگرداند ، صحيح نيست . و ما به حمد الله و قوّته در جلد پنجم از « إمامشناسى » ضمن مجلس هفتاد و دوم تا هفتاد و پنجم ، دربارهء آيه ولايت ، و شأن نزول آن دربارهء أمير المؤمنين و ردّ فخر رازى بحث كافى نمودهايم و موارد
هامش
( 1 ) - « فرائد السمطين » ، ج 1 ، باب 58 ، از ص 312 تا ص 318 .
( 2 ) - « تفسير مفاتيح الغيب » طبع أوّل ، ج 3 ، ص 620 و ص 621 .
( 3 ) - « الغدير » ج 1 ، ص 162 .