مىكند .
و اين به سبب آن مىباشد كه فطرت انسانى وى را متنبّه مىكند كه ربّ و پروردگارى دارد كه بايد به سوى وى التجا كند ، و او دفع هر گونه ضرر و سختى را از او مىنمايد ، و نعمتهائى را كه از او مسلوب گشته است بهسويش مىكشاند ؛ همانطور كه خداى تعالى مىگويد :
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ [ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
] . « 1 »
« و هنگامى كه به انسان گزندى برسد ، ما را درحالىكه به پهلو خوابيده است و يا در حال نشسته و يا در حال ايستاده مىخواند ؛ امّا بمجرّد آنكه ما از وى گزندش را مىزدائيم ، چنان مىرود كه گويا اصلًا ما را در بر طرف ساختن گزندى كه به وى رسيده است نخوانده بوده است .
( اى پيامبر ! ) اينگونه براى متجاوزان و اسرافكنندگان اعمالى را كه انجام مىدهند زينت داده مىشود ! »
و همانطور كه خداى تعالى مىگويد :
وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ .
« 2 »
« و هنگامى كه ما بر انسان نعمت عطا كنيم ، روى مىگرداند و پهلو تهى مىكند ؛ و هنگامى كه شرّى به وى مسّ مىكند ، او صاحب دعا و خواندن عريض و طويلى مىشود . »
هامش
( 1 ) - . آيه 12 ، از سورهء 10 : يونس
( 2 ) - آيه 51 ، از سورهء 41 : فصّلت