محسوب مىشود ، تا هماهنگى با سياق سوره داشته باشد كه هدف آن بيان تجلّيات رحمت خدا ( اسم الرحمن ) در زندگى است ، بدان سبب كه زيور و آرايش منتها درجهء نعمت است .
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ
« بيرون مىآيد از آنها مرواريد و مرجان . » خدا تنها نيازمنديهاى ضرورى ما را در درياها قرار نداده ، بلكه چيزهاى كمالى و تجملى نيز در آن پديد آورده است :
وَ هُوَ الَّذِي سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوا مِنْهُ لَحْماً طَرِيًّا ، وَ تَسْتَخْرِجُوا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها ، وَ تَرَى الْفُلْكَ مَواخِرَ فِيهِ ، وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
« و او است آن كه در اختيار شما قرار داد دريا را تا از آن گوشت تازه بخوريد ، و از آن زيورى براى لباس و پوشيدن خود استخراج كنيد ، و در آن كشتيها را مىبينى كه آب را مىشكافند ( و پيش مىروند ) ، و تا از فضلش جستجو كنيد و باشد كه سپاس گزاريد » ، « 32 » و قرآن با اين آيه از سورهء الرحمن پندارهاى قديمى را از ميان برد كه مىگفتند از آب رودخانهها مرواريد و مرجان به دست نمىآيد ، و علم نوين خلاف آن را به اثبات رسانيد ، و بدين گونه كتاب خدا بر تمدن بشرى پيشى خود را نشان مىدهد .
شايد در آيه اشارهاى به آن باشد كه استخراج زيور و آراستن خود به آن مباح است ، مگر خداوند سبحانه و تعالى نگفته است :
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ، قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا . . .
و نيز گفت :
خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ
.
[ 23 - 25 ] اين بود نمونهاى از نعمتهاى خدا كه براى انسان ، هر وقت كه بر كشتى در دريا سوار مىشد ، يا در اعماق آن فرو مىرفت ، و نيز در آن هنگام كه به آفاق آفرينش نظر مىانداخت و خورشيد و ماه و ستارگان و زمين و درياها و رودخانهها را مشاهده مىكرد ، و سپس به تجسس در ژرفناى نفس خويش و بعدها و
هامش
( 32 ) - النحل / 14 .