3 . قرآن به صورت يك نداى عمومى پيروزى پيامبران را در صحنهء مبارزه با دشمنان ، امرى قطعى اعلام نموده و مىفرمايد :
« وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ * إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ ؛ « 1 »
ارادهء ازلى ما دربارهء فرستادگان خود ، بر اين تعلق گرفته است كه آنان در پيكارهاى خود پيروز باشند » .
4 . گاهى قرآن گام فراتر نهاده انگشت روى افراد معينى گذارده و از سرانجام بد آنان خبر مىداد ؛ مثلًا از بدبختى سر سختترين دشمن خود ابولهب و همسر او گزارش داد كه با همان حالت كفر و شرك جان مىسپارند « 2 » و دربارهء وليد بن مغيره خبر داد كه بر صورت او علامتى مىگذاريم « 3 » چيزى نگذشت كه ابولهب و همسر وى با حالت كفر درگذشتند و وليد در نبرد بدر شركت كرد و شمشيرى بر بينى او وارد آمد و اثر آن روى بينى او باقى ماند .
5 . گاهى خود پيامبر ، شخصاً دربارهء نابودى برخى از دشمنان خود سخن مىگفت : ابى بن خلف از دشمنان سر سخت پيامبر بود ، روزى در مكه به پيامبر گفت : ما تو را خواهيم كشت . پيامبر در پاسخ وى فرمود : بلكه من تو را خواهم كشت . چيزى نگذشت كه در درگيرى « احد » اين مرد از پاى درآمد ، با اين كه زخم وى سطحى بود و دوستان وى او را دلدارى مىدادند ؛ با وجود اين از وحشت و ترس ، جان سپرد و مىگفت : « محمد به من گفته است من تو را خواهم كشت و او فردى نيست كه دروغ بگويد » « 4 » .
آيهء مورد بحث حاكى است كه پيامبر ، مشركان مكه را از برخى از وعدههاى
هامش
( 1 ) . صافات ( 37 ) آيهء 171 و 172 .
( 2 ) . ر . ك : مسد ( 111 ) آيات 1 - 5 .
( 3 ) . ر . ك : القلم ( 68 ) آيهء 16 .
( 4 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 84 ؛ واقدى ، مغازى ، ج 1 ، ص 244 .