كتاب آسمانى خود ، كه انتساب آنها به وى نيز قطعى باشد با صراحت و قاطعيت كامل ، علايم و مشخصات پيامبر آينده را بيان كند و تمام آن علايم و نشانهها بدون كم و زياد ، با مدعى نبوت تطبيق نمايد ، در اين صورت تصريح قاطع وى ، موجب حصول علم به صدق گفتار مدعى نبوت بعدى مىشود و او را از آوردن معجزه بىنياز مىسازد .
قرآن مدعى است كه حضرت مسيح - كه نبوت وى با دلايل قاطع ثابت شده است - با صراحت و قاطعيت كامل ، از آمدن پيامبرى به نام احمد خبر داده است .
ولى ملت لجوج بنىاسرائيل ، پس از شناسايى آن نبى موعود - آن هم از روى علايم و مشخصاتى كه حضرت مسيح در اختيار آنان گذارده بود ، به تكذيب او برخاسته و دلايل و معجزات او را كه به تنهايى با قطع نظر از گواهى مسيح ، مىتواند صدق ادعاى او باشند - سحر وجادو خواندند و شعور باطنى خود را ناديده گرفتند .
تفسير و توضيح آيهء مورد بحث ، بستگى دارد كه سه نقطهء حساس از آيه را به طور دقيق بررسى كنيم .
1 . پيامبرى كه حضرت مسيح از آمدن وى خبر داده نام او احمد است و نام مبارك پيامبر اسلام ، محمد صلى الله عليه و آله مىباشد در اين صورت چگونه اين علامت براوتطبيق مىشود ؟
2 . چگونه حضرت مسيح ، تورات تحريف شده را تصديق مىكند و مىگويد :
« وَمُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ التَّوْراةِ » ؛
من تورات حاضر را تصديق مىكنم .
3 . آيا در اناجيل كنونى با آن همه تحريفات چنين بشارتى وجود دارد ؟
احمد موعود انجيل (تفسير سوره صف) ( فارسى) — صفحة 92
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٩٢