هستند كه ( نتيجهء ) كار و كوشش آنها در اين جهان بى نتيجه و تلف شده است و آنان تصور مىكنند كه كار نيك و پرسودى انجام مىدهند .
قرآن حقيقت عمل و بازده كار و كوشش آنان را با لطيفترين تعبير « ضَلَّ سَعْيُهُمْ » مجسم نموده و مىرساند كه اين افراد بر اثر گم كردن راه ، نتيجه اى از كار و كوشش خود نمىبرند در صورتى كه اين افراد مىتوانستند با بهرهگيرى ازمواهب الهى علاوه برتأمين زندگى و ارضاى خواستهاى درونى ، موجبات خوشنودى خدا را فراهم سازند و به لذايذ دنيا از نظر هدف و مقصد ننگرند ، بلكه آن را وسيله بدانند .
از آن جا كه قرآن از ديد وحى ، رشتهء زندگى را براى پس ازمرگ باقى و جاويد مىداند صرف اين سرمايهها را فقط در راه تأمين زندگى مادى جز گم كردن راه سعادت و كسب خسارت چيز ديگرى نمىداند .
ولى آن انسان مادى كه صفحهء هستى را محدود به ماده و پديدههاى مادى مىداند و رشتهء زندگى را در لحظهء مرگ پايان پذير تلقى مىكند چنين تجارت را موفقيت وكاميابىِ محض نمىپندارد . بنابراين ، داورى در اين باره كه صرف مواهب در تأمين جهات مادى و ناديده گرفتن امور معنوى ، خسارت است يا تجارت ، بستگى به اين دارد كه چه نوع جهانبينى داشته باشيم و به گزارش پيامبران به چه ديدى بنگريم . به طور مسلم با ديد وحى يك چنين دنيادارى جز زيان چيزى نيست و با ديد مادى تجارتى است سرشار از بهره .
قرآن در آيات مزبور كسانى را كه به خدا و رسول وى ايمان مىآورند و در راه خدا جان و مال خود را بذل مى نمايند به امور زير نويد مىدهد :
1 . « يغفر لكم ؛ گناهان شما را مىآمرزد » . اين جمله مىرساند كه جانبازى در راه خدا موجب آمرزش گناهان است .
احمد موعود انجيل (تفسير سوره صف) ( فارسى) — صفحة 131
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٣١