كبر وخودپسندى
يك بيمارى روانى است كه مبدأ آن ، احساس حقارت وكوچكى است كه بر اثر گذشت زمان به عقدهء حقارت تبديل مىشود . معمولًا فرد متكبر در خود احساس حقارت وتقصير مىكند ومىخواهد اين قسمت را با خود فروشى و گردن كشى و با غرور وطغيان جبران نمايد ومعمولًا اينگونه اوصاف در افرادى پيدا مىشود كه در محيطهاى پست وخانوادههاى كم ارزش رشد و نمو نموده وذاتاً فاقد شخصيت ذاتى مىباشند .
اگر شخصيت فردى در نظر خودش تكميل باشد و در خود ، احساسحقارت وكمبود شخصيت ننمايد ، هرگز علت ندارد حالت عصيان وطغيان به خود بگيرد ؛ اين ناراحتى وبىثباتى وبىقرارى روحى ، نتيجهء يك ناراحتى است كه پيوسته شخص را وا مىدارد كه به وسيلهء كبرفروشى وتقدم خواهى وبىاعتنايى وگردنكشى ، آلام خود را تسكين دهد .
آنچه گفته شد ، آخرين تحقيقى است كه دانشمندان روانشناسدر اينباره به آن دست يافتهاند ، ولى امام صادق عليه السلام هزار واندىپيش با يك جمله كوتاه در عين حال ، پر معنا وسودمند ، پرده از روى اين حقيقتِ علمى كه روان كاوان امروز پس از ساليان درازى به آن رسيدهاند برداشته است ، زيرا آن حضرت چنين فرموده :