توجه هر فرد خودى و بيگانه را به خود جلب مىكند .
3 . شخص نمازگزار ناچار است براى صحت وقبولى نماز خود از بسيارى از گناهان اجتناب ورزد ، ناچار است مكان نماز و لباسى را كه در آن نماز مىگزارد ، از طريق حلال تهيه كند ، مجبور است پول آب غسل و وضو را از مال حلال بپردازد ؛ اين گونه تقيد ، باعث مىشود كه انسان در كار وكسب خود ، تجديد نظر نمايد و آنها را بر طبق موازين شرع انجام دهد .
ممكن است گاهى تصور شود كه ميان نمازگزاردن واجتناب از بسيارى از محرمات ، ملازمهاى نيست ، زيرا مرد نمازگزار مىتواند ، مكان وجامهء نماز را از مال حلال تهيه كند و به نماز اختصاص دهد و در باقى امور به كوچكترين وظايف شرعى پاىبند نباشد ، ولى اين تصور درست نيست ، زيرا در هزاران نفر شايد فقط يك نفر مىتواند به اين طرز زندگى كند ، يعنى فقط در مكان وجامهء نماز و در پول آب غسل و وضو ، مقيد به حلال بودن باشد ، و الّا افراد لاابالى وبىبند و بار كه حلال و حرام را از هم نمىشناسند ، نمىتوانند خود را در امور نماز مقيد سازند و در قسمتهاى ديگر دست خود را باز بگذارند .
شايد اين آيه به همين مطلب اشاره مىكند ومىفرمايد :
« إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الفَحْشاءِ وَالمُنْكَرِ « 1 » ؛
هامش
( 1 ) . عنكبوت ( 29 ) آيهء 45 .