است ، براى عموم فرزندان ، خواه ششماهه ، يا نه ماهه ، در اين صورت هرگاه بچه در رحمْ كم بماند به جبران اين كه كمتر در رحم مانده است ، بايست دو سال تمام شير بخورد و اگر بچه سر نه ماه چشم به دنيا گشود ، براى اين كه دوران باردارى وشيرخوارگى نبايست بيش از سى ماه باشد ، بايد بچه را ، سر 21 ماه از شير بازگرفت ، تا مدت دودوران او بيش از سى ماه نباشد .
بنابراين مىتوان احتمال دوم را در جملهء « وَفِصالُهُ فِى عامَيْنِ » تقويتكرد كه منظور اين است كه در ضمن دو سال بايد فرزند را از شير بازگرفت ، خصوصاً كه غلبه با بچههايى است كه در حد متوسط طبيعى كه همان نه ماه است ، چشم به جهان مىگشايند ؛ از اين جهت نمىتوان آيهء « وَحَمْلُهُ وَفِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً » را حمل برافراد غير غالب نمود .
مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — صفحة 141
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٤١