انسان مؤمن از تاريكى شرك و بتپرستى ، جور و ستم و رذايل اخلاقى ، درآيد و قدم به صحنهاى گذارد كه ايمان به خدا و روز رستاخيز و ساير اصول انسانى و اخلاقى ، كه از ايمان سرچشمه مىگيرند ، آن جا را روشن ساخته است ؛ به عبارت ديگر افراد باايمان چون دور از تعصبهاى كوركورانه و حب و بغضهاى بىجا فكر مىكنند نو تحت تأثير طغيان شهوات واقع نمىشوند واقعيات را بهتر مىتوانند تشخيص دهند و به همين دليل فكر و مسير زندگى آنها روشنتر است .
مؤلف كشاف تصور كرده است كه ، مقصود از نور در آيه ، همان نور اخروى است كه نتيجهء تجسم اعمال در جهان ديگر است ، ولى با در نظر گرفتن جملهء « تَمْشُونَ بِهِ » اين احتمال سست و ضعيف به نظر مىرسد ؛ زيرا ظاهر اين جمله اين است كه ايمان ، موجب روشنايى افق زندگى در اين جهان مىباشد نه در آخرت .
قرآن و معارف عقلى (تفسير سوره حديد) (فارسى) — صفحة 190
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٩٠