ولى متأسفم كه ديرهاى مذهبى امروز به صورت مجامع آلوده درآمده و يك مشت جوان بىبندو بار ، كه جز اشباع غريزهء جنسى هدفى ندارند ، در آنجا گرد مىآيند .
اين وضع اسفناك منحصر به اين قرن نيست ، بلكه در تمام قرون ، بىعفتىهاى زيادى در ميان راهبهها و راهبها وجود داشته است ؛ و براى جلوگيرى از اين كارها سران ديرها تصويب كردهاند كه مرتكبين را دونيم كنند و يا با هم زنده به خاك بسپارند . « 1 »
غالباً راهبهها را آن دسته تشكيل مىدادند كه شوهران و پسران ، از آنها دل خوشى نداشتند و آنها را به يكى از ديرها روانه مىكردند و در 458 ميلادى امپراتور ماژوريان از ورود اجبارى دوشيزگانى كه در خانه مانده بودند جلوگيرى كرد . واكنش اين گونه رهبانيت كه به زور و اجبار بود ، همان هرزگىهاى زيادى است كه در طى قرون گذشته از آنها مشاهده مىشده است تا آن جا كه سر اسقفها ، اسقفان و كشيشان و پيران دير را مأمور كرد كه راهبهها را از اعمال منافى عفت بابز دارند و اسقف شارتر ( 1015 - 1035 ) اطلاع داد كه راهبههاى صومعهء « سن فارا » به فحشا اشتغال دارند .
پاپ اينوسال سوم ، صومعه « سن آگاتا » را فاحشه خانهاى توصيف كرد كه تمامى ناحيهء اطراف را با بىعصمتى و بدنامى خود ملوث ساخته است و اسقف روان ( 1249 ميلادى ) صومعهاى را تعريف مىكند كه در ميان 33 زن راهبه هشت نفر آلوده به فحشا بوده و رئيسهء دير تقريباً هر شب مست بوده است . « 2 »
هامش
( 1 ) . . دائرةالمعارف وجدى ، نقل از دائرة المعارف لاروس ، ج 3 ، ص 897 .
( 2 ) . . ويل دورانت ، تاريخ تمدن ، ج 11 ، ص 443 .