رهبانيت در اسلام ممنوع است
رهبانيت يك سنت خارجى است كه قرنهاست در ميان مسيحيان به وجود آمده و رهبانان ، همان تاركان دنيا بودند كه دست از زندگى كشيده و به كوهها و غارها پناه برده و جان و جسم را به اصطلاح وقف بر طاعت مىكردند و در تمام عمر از ازدواج ممنوع بودند ؛ البته اين سنت از نظر كم و كيف ، صورتهاى گوناگونى داشت و فرقههاى رهبانان از نظر شدت اجتناب از لذايذ به دستههاى زيادى تقسيم مىشدند :
دستههاى افراطى كه هر فردى از آنها در حجرهاى جداگانه زندگى مىكردند با نان و شير و گاهى گياهان ، تغذيه مىنمودند ، از موى اسب جامههايى بر تن مىكردند و تقريباً به طور دايم لب از تكلم فرو مىبستند .
اين قبيل رهبانان هفتهاى سه بار براى عشاى ربانى و ادعيهء نيم شب دور هم جمع مىشدند و روزهاى يك شنبه و ايام عيد مهر خاموشى را شكسته و از قيد گوشهنشينى درآمده و به گفتگو و صرف خوراك دستهجمعى مىپرداختند .
اين دسته از همهء فرقهها رياضت كشتر بود . روى اين علل بود كه « شواليه » از زندگى رهبانى دست كشيد و گفت : من از شپش جامهء رهبانى مىترسيدم ؛ زيرا جامههاى پشمين ، پناهگاه شپشهاى فراوان بود . « 1 »
مسألهء رهبانيت به موازات اصلاح كليساها در طىّ قرون ، اصلاحاتى پيدا كرد و از شرايط سنگين آن به حدّ قابل ملاحظهاى كاسته شد و ديرها و
هامش
( 1 ) . . ويل دورانت ، تاريخ تمدن ، ج 11 ، ص 401 - 406 .