پاداش مجاهدان راه خدا
120 . « ما كانَ لِأَهْلِ المَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذ لِكَ بِأَ نَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلا نَصَبٌ وَلا مَخْمَصَةٌ فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَلا يَطُونَ مَوْطِئَاً يَغِيظُ الكُفّارَ وَلا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ المُحْسِنِينَ ؛
شايستهء اهل مدينه و كسانى كه در اطراف آن زندگى مىكنند ، اين نيست كه از پيامبر خدا تخلف كنند ( و در سفرهاى جهادى شركت نكنند . بدانند ) كه هيچ تشنگى و خستگى و گرسنگى در راه خدا به آنان دست نمىدهد و هيچ گامى كه موجب خشم كافران باشد ، برنمىدارند و ضربهاى به دشمن نمىزنند مگر اينكه همگى به عنوان عمل صالح در دفتر اعمال آنان نوشته مىشود و خدا پاداش نيكوكاران را ضايع نمىكند » .
121 . « وَلا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً وَلا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ؛
هيچ مال كوچك و بزرگى را ( در راه خدا ) انفاق نمىكنند و هيچ سرزمينى را نمىپيمايند ، مگر اينكه براى آنها نوشته مىشود و سرانجام ، خداوند اعمال نيكشان را پاداش مىدهد » .