بهوسيلهء روحى از جانب خود مؤيد كرده است » .
اين آيه - كه در سال دوم و يا سوم هجرت نازل گرديده - روشن مىسازد برقرارى روابط ظاهرى و معنوى با مشرك در آغاز اسلام تا چه رسد به سال نهم - كه سال نزول سورهء توبه است - ممنوع بوده است و آيات 133 - / 144 سورهء نساء به همين مضمون هستند و بيشتر مفسران مىگويند سورهء نساء در آغاز هجرت نازل شدهاست .
2 . در سورهء منافقون كه به عقيدهء بيشتر مفسران در سال ششم هجرت نازل گرديده ، استغفار و طلب آمرزش در حقّ مشركان را امر لغو و بىاثر معرفى كرده و وجود و عدم آن را يكسان دانسته و به پيامبر گرامى خود چنين خطاب كرده است :
« سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُم ؛ « 1 »
در حق مشركان طلب آمرزش بكنى يا نكنى ، يكسان است . خداوند هرگز آنها را نخواهد آمرزيد » .
نتيجهء مطالعه اين آيهها اين مىشود كه مودّت و دوستى با مشرك و دعا در حقّ آنها از آغاز هجرت ممنوع بوده و روشن مىشود كه طلب مغفرت دربارهء آنها ، كوچكترين سودى بهحالشان نخواهد داشت .
تحريف حقايق
محدثان معروف جهان تسنّن ، بخارى و مسلم ، در صحيحهاى خود بهسندى كه منتهى به سعيدبن مسيب مىشود روايتى در شأن نزول آيه ، نقل و بيشتر مفسران از آنها پيروى نمودهاند و براى آيندگان ، سند تاريخى محكمى بر كفر ابوطالب بهشمار آمدهاست . اكنون ترجمه متن روايت :
مرگ ابوطالب فرارسيد . ابوجهل و عبداللَّه بن ابىاميه در كنار بستر وى حاضر بودند ، پيامبر رو به عموى خود كرد و فرمود : عموجان ! بگو لااله الااللَّه تا من
هامش
( 1 ) . براى آگاهى از آياتىكه در اين قسمت نازل شده براى نمونه ر . ك : آلعمران ( 3 ) آيهء 28 ؛ توبه ( 9 ) آيات 23 و 80 .