محل نگذاردن نبايد توأم با حالت رضايت و عفو و بخشودن باشد ؛ زيرا هرگاه بار ديگر در قلوب مؤمنان جاى باز كنند و افراد با ايمان اگر با چهرهء باز و خندان ، كه حاكى از رضايت قلبى باشد ، از آنها استقبال نمايند دو مرتبه از اين طريق سوءاستفاده مىكنند ، بلكه مسلمانان بايد به آنان بىاعتنا باشند و در عين حال هرگز روى خوشى به آنها نشان ندهند ، چنانكه مىفرمايد : « فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لايَرْضى عَنِ القَوْمِ الفاسِقِينَ » .
مقصود از جملهء « فَسَيَرى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ » تا آخر چيست ؟
عين همين جمله در همين سوره نيز تكرار شده چنان كه در آيه 105 مىفرمايد : « وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالمُؤْمِنُونَ . . . » . در اين آيه « مؤمنون » را نيز بر « رسول » عطف نموده است ولى در آيهء مورد بحث فقط « خدا و رسول » او ذكر شدهاست و ما نكتهء اين مطلب را در تفسير آيهء 105 خواهيم گفت .
مقصود از اين جمله اين است كه ما هرگز از منافقان اين عذرهاى لفظى و پوزشهاى زبانى را نخواهيم پذيرفت و ايمانى به شما پيدا نخواهيم نمود . اعمال آيندهء شما براى خدا و رسول او بهترين گواه است . اگر بعدها نيز از در نفاق و دورويى وارد گرديديد ، معلوم مىشود كه تمام اين پوزشها نيز بىاساس بوده و باز بر عقيدهء نفاق خود باقى هستيد و اگر كردار نيك و مقاصد خوب از شما مشاهده شد ، اين گواه خواهد بود كه در اين اظهار ندامت و پشيمانى و پوزش راستگوييد و اخلاص داريد . خلاصه ، ميزان ، كردارهاى آيندهء شماست كه خدا و رسول او ، آن را مشاهده خواهند فرمود .