درس 81 : امامت و تشيع
امامت در مكتب تشيع ، جزءاصول دين و در رديف توحيد و نبوت و معاد است .
وظايف امامت در اين مكتب ، امتداد وظايف رسالت پيامبر است و امام به همان وظايفى كه بر عهدهء پيامبر بوده قيام مىكند و همه را انجام مىدهد .
درست است كه با درگذشت پيامبرگرامى اسلام صلى الله عليه و آله باب نبوت و نزول وحى بسته شد و بعد ازوى پيامبرى نمىآيد و بر احدى وحى نازل نمىشود ، ولى اين به آن معنا نيست كه امت اسلامى پس از آن حضرت ازبيان اصول عقايد بىنيازباشد و به تشريح فروع و احكام و حكومت و حاكميت شخصى كه ازطرف خدا تعيين شده نپردازد ، بلكه نيازآنان به فردى كه اين وظايف را انجام دهد ، پيوسته باقى است و اين كارها همان وظايف مقام رسالت است كه پس ازدرگذشت پيامبر صلى الله عليه و آله ، امام آنها را بر عهده دارد و قيام به چنين وظايفى ، بدون علم وسيع و گسترده و بدون عصمت و مصونيت از گناه و خطا ، امكانپذير نيست و نيزشناخت چنين فردى جز ازطريق وحى براى مردم امكان ندارد .
شيعه ، مقام امامت را يك منصب الهى مىداند و معتقد است كه امام بايد از جانب خدا ، منصوب و معين گردد .
در مكتب تشيع ، فلسفهء بعثت پيامبران ، با فلسفهء نصب و تعيين امام ازطرف خدا يكى است و همان عللى كه ايجاب مىكند خداوند رسولى را بفرستد ، همان