درس 32 : خداى غنى و بىنياز
در چشمانداز هستى هر منظرهء زيبا و شكوهمندى كه چشمرا مىنوازد و هركمال و جمالى كه انسان را به شگفتى وا مىدارد همگى جلوهء ذات خداست و از وجود او سرچشمه مىگيرد و به عبارت ديگر ، وجود خداوند مبدأ و منبع همه نوع كمال است و هيچ گونه محدوديت و نقص در او معنا ندارد ، بنابراين او موجودى است غنى و بىنياز ، زيرا نيازمند به كسى مىگويند كه فاقد كمالى باشد كه به آن نياز دارد ، اما كسى كه همهء كمالات از وجود او سرچشمه مىگيرد نيازمند بودن براى او معنا ندارد .
به بيان ديگر ، خداى نيازمند ، خدا نيست ؛ زيرا در اين فرض ، احتياج به كسى خواهد داشت كه نياز او را بر طرف سازد و كسى كه نياز او را بر طرف مىسازد اگر خودش بىنياز مطلق باشد او خدا خواهد بود و در غير اين صورت او هم به شخص ديگرى نياز دارد تا نقص او را كامل كند .
قرآن مجيد مىفرمايد :
« يا أَيُّها النّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الغَنِىُّ الحَمِيدُ » ؛ « 1 »
اى مردم ! شما ( همگى ) به خدا نيازمنديد و خداست كه بى نياز ( و از هر
هامش
( 1 ) . فاطر ( 35 ) آيهء 15 .