ولى آنها از يك سنت قطعى الهى غفلت دارند ، كه تأخير اجل امكان ندارد ؛ زيرا فرا رسيدن مرگ نشانهء اين است كه تمام استعدادها و قوهها بهفعليت رسيده و سير بشر در اين جهان به پايان رسيده است ، همچنانكه ميوهء رسيده بايد از درخت كنده شود ، روح نيز پس از سيرنهايى خود بايد بدن را ترك گفته و گام در سراى ديگر بگذارد .
يك چنين افراد دنياطلبى ، نه تنها موقع فرارسيدن اجل آرزوى تأخير دارند ، بلكه هنگامى كه گام در سراى ديگر نهادند و پردههاى جهل و غفلت از چشم و گوش آنها افتاد ، آرزوى بازگشت به دنيا را مى نمايند و چنين مىگويند :
« رَبَّنا أَبْصَرْنا وَسَمِعْنا فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً إِنّا مُوقِنُونَ » ؛ « 1 »
پروردگارا ! ما در اين سرا حقايق را ديديم و شنيديم ما را بازگردان ، كار نيك انجام دهيم ، و ما اكنون به اين حقايق يقين داريم .
علت اين كه قرآن هنگام دستور انفاق ، كلمهء « رَزَقْناكُمْ » ؛ از آن چه به شما داديم » به كار برده ، اين است كه انفاقكنندگان متوجه گردند در اين كار منّتى بر فقيران ندارند ؛ زيرا آن چه را در اختيار دارند ، از آن خود آنها نيست ، بلكه مالى است كه خداوند در اختيار آنها گذارده است .
قم - جعفر سبحانى
15 تيرماه 1353 / 15 جمادى الاخرى
هامش
( 1 ) . سجده ( 32 ) آيهء 12 .