علت زيانكارى اين فرد اين است كه نيروهاى جسمى و روحى خود را در جايى مصرف كرده كه پس از سپرى شدن عمر ، بااو همراه نخواهد بود و با او وداع خواهد كرد و در سراى ديگر - كه مورد تصديق افراد باايمان است - ذرهاى از آن بهره نخواهد برد .
امير مؤمنان با جملهء كوتاه و زيبايى دربارهء دو نوع دنياى « ممدوح و مبغوض » چنين مىفرمايد :
« من نظر بها بصرته ، و من نظر إليها أعمته ؛ « 1 »
كسى كه به دنيا از دريچهء وسيله بنگرد و آن را وسيلهء سعادت و رفاه خود در دو جهان بداند ، او را بينا كند و شخصى كه آن را هدف قراردهد و به عنوان هدف بدان بنگرد ، او را نابينا مىسازد » .
زيرا كسى كه زر و سيم ، كاخ و ويلا براى او هدف باشد ، در راه بهدست آوردن و افزودن تعداد آنها ، حق و عدالت و انصاف و اصول انسانى و اخلاقى را ناديده گرفته به هيچ اصلى احترام نمىگذارد .
امكان تأخير نيست
افرادى كه دنيا را هدف اساسى خود قرار مىدهند ، وقتى لحظات مرگ آنها فرا مىرسد و احساس مىكنند از اين ثروتى كه در راه گردآورى آن ، رنجهاى توان فرسايى كشيدهاند ، سودى در سراى ديگر نخواهند برد ، آرزوى تأخير اجل مىنمايند كه ، اموال خود را در راه خدا انفاق كنند و از اين طريق ، توشهاى براى جهان ديگر بردارند .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خ 80 .