بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ
« 1 » ؛
ما نشانههاى خود را در صفحات هستى و در وجود آنان نشان مىدهيم تا بدانند او حق است ؛ آيا كفايت نكرد كه خداوند بر همه چيز ناظر و شاهد است » .
همچنان كه احتمال دارد ، مقصود ، آيات قرآنى و آيههاى كتاب تدوينى خدا باشد ، زيرا در قرآن به تدبّر در آنها نيز دعوت شده است آنجا كه قرآن مىفرمايد :
« أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً
« 2 » ؛
آيا در قرآن تدبر نمىكنند ؟ اگر از جانب غير خدا بود ، در آن اختلاف فراوانى پيدا مىكرديد » .
و نيز قرآن مىفرمايد :
كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ وَ لِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ
« 3 » ؛
كتابى است كه آن را فرو فرستاديم تا در آيههاى آن بينديشند ، و صاحبان عقل و خرد در آن فكر كنند » .
نظر صائب و راستين اين است كه بگوييم از « آيات » در آيهء مورد بحث ، هر دو قسم اراده شده است و دليل ندارد كه به يكى اختصاص دهيم .
هامش
( 1 ) . فصلت ( 41 ) آيهء 53 .
( 2 ) . نساء ( 4 ) آيهء 82 .
( 3 ) . ص ( 38 ) آيهء 29 .