خلاصه با مراجعه به آيات قرآن به خوبى روشن مىشود كه معناى توكل ، همان سپردن كار به دست خداست تا آدمى را در تمام موارد كمك كند و نارساييهاى او را بر طرف سازد .
در آيات مورد بحث ، خداوند با يك رشته صفات و افعالى توصيف شده كه همگى گواهى مىدهند كه بايد بندهء ناتوان در بنبستها و گرفتاريها بر او توكل كند ، زيرا كسى شايستگى وكالت از انسان را دارد كه حى و زنده ، عالم و آگاه ، قادر و توانا ، محيط و مسلط و فيض بخش باشد و همهء اين صفات پنجگانه در خدا موجود است و جملههاى زير كه در آيات مورد بحث وارد شده است ، اين صفات پنجگانه را كه علت لزوم توكل بر خداست ، تصريح و تبيين مىنمايند .
اينك صفات
1 .
« الْحَيِّ الَّذِي لا يَمُوتُ »
زندهاى است كه نمىميرد .
2 .
« وَ كَفى بِهِ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبِيراً »
آگاه از وضع بندگان است .
3 .
« الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ »
توانايى كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد .
4 .
« ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ »
بر مجموع هستى كه عرش اوست ، مسلط است .
5 .
« الرَّحْمنُ فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً »
[ اوست ] خداى رحمان و دربارهء او از كسى بپرس كه آگاه باشد . توصيف خدا با اين صفات ، ما را به رمز توكل بر خدا - كه جز استمداد از سرچشمهء هستى و منبع قدرت ،