زراعت و امور كشاورزى مىگردد و باقيماندهء آنها به صورت رودهاى بزرگ به دريا مىريزد ، آب درياها شور است و تلخ و آب رودخانه شيرين و گواراست . اين دو نوع آب در كنار هم قرار مىگيرند ، در حالى كه هيچكدام به ديگرى مخلوط نمىشوند و به فرمان پروردگار ، هركدام در مرز خود قرار مىگيرند ، آيا اين آفرينش شگفتانگيز ما را در برابر آفرينندهء آن به خضوع و تسليم وانمىدارد ؟ چنانكه مىفرمايد :
« وَ هُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ ؛
اوست كه دو دريا را به هم وارد كرد » .
5 . يكى از نشانههاى قدرت او اين است كه از يك قطرهء آب دو نوع انسان ( نر و ماده ) آفريده است ، چنانكه در آيهء ديگر مىفرمايد :
« فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى »
« 1 » از آن ، نر و ماده آفريد .
اين قطرهء آب ، مبدأ پيدايش يك رشته پيوندهاى سببى و نسبى گرديد ، چنانكه مىفرمايد :
« وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً ؛
اوست كه از نطفه ، انسان آفريد و در ميان آن ، پيوندهاى نسبى و سببى قرار داد » .
آيا با توجه به چنين كمالات ذاتى و قدرت نمايى و نعمتهاى فراوانى كه خداوند بزرگ در اختيار ما نهاده است ، سزاوار است كه از پرستش او سر باز زنيم و به پرستش موجودات ناتوان بپردازيم ،
هامش
( 1 ) . قيامت ( 75 ) آيه 39 .