چنانكه مىفرمايد :
« وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُهُمْ وَ لا يَضُرُّهُمْ »
موجوداتى را مىپرستند كه سود و زيانى به آنان نمىرسانند .
البته اينكه مىفرمايد : اين بتها مالك سود و زيان بندگان خدا نيستند ، منافات ندارد كه خود بتپرستى ، سرچشمهء همه نوع آلودگيها و بدبختى به شمار برود « 1 » .
* * * در پايان بحث ، يادآور مىشود كه قرآن از مقام شامخ پيامبر تجليل كرده ، مىفرمايد : « ما مىتوانستيم براى هر نقطهاى پيامبر بفرستيم ، ولى روى عظمتى كه در روح تو سراغ داشتيم ، اصلاح جهانيان را بر عهدهء تو گذارديم و شريعت و رهبرى تو را جهانى ساختيم » چنانكه مىفرمايد :
« وَ لَوْ شِئْنا لَبَعَثْنا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ نَذِيراً ؛
اگر مىخواستيم در هر منطقهاى پيامبرى بر مىانگيختيم » .
به عبارت ديگر ، ارادهء حكيمانهء خدا ، روى مصالحى كه خود مىداند و به خاطر جامعيتى كه آيين اسلام دارد و به جهت شايستگيى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله براى رهبرى جهانى داشت ، دين اسلام را آيين عالمى و رهبرى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را جهانى قرار داد ، ديگر مانند دوران رسالتهاى پيامبران بنى اسرائيل و امثال آنان ، در هر شهر و استانى پيامبرى را
هامش
( 1 ) . چون در آيات گذشته دربارهء زيانهاى بتپرستى بحث شده بود ، به اختصار به تفسير اين آيه پرداختيم .