كه انسان فعاليت خود را براى زندگى از سر گيرد . كسانى كه شبها را در « كابارهها » و مراكز رقص و نقاط آلوده به صبح مىرسانند و روزها به صورت افراد خمارآلود هستند ، با قوانين خلقت نبرد نموده و به زودى نتايج اعمال خود را خواهند ديد ؛ خداوند مىفرمايد :
« وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِباساً وَ النَّوْمَ سُباتاً وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً ؛
اوست كه شب را براى شما وسيلهء پوشش و خواب را سبب آسايش و روز را براى فعاليت در راه زندگى آفريده است » .
نوع مردم تصور مىكنند كه تنها نور و روشنايى از نعمتهاى الهى است ، در صورتى كه ظلمت و تاريكى نيز مايهء حيات و وسيلهء بقاى زندگى مىباشد . هيچ مىدانيم كه اگر سراسر زندگى ما را نور و روشنايى فرا مىگرفت ، زندگى براى جاندار به صورت يك امر غير ممكن درمىآمد ؟
اين نكته ، شايان توجه است كه خداوند ، خود را آفرينندهء نور و ظلمت و آفريننده شب و روز معرفى مىكند و از اين طريق ، نعمتهاى مختلف و رنگارنگ خود را يادآور مىشود ، چنانكه مىفرمايد :
« الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ الظُّلُماتِ وَ النُّورَ
« 1 » . . . ؛
سپاس خداى را كه آسمانها و زمين و تاريكيها و روشنيها را آفريد » .
و نيز مىفرمايد :
« وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ
« 2 »
. . . ؛
هامش
( 1 ) . انعام ( 6 ) آيهء 1 .
( 2 ) . انبياء ( 21 ) آيهء 33 .