خداوندى كه شب و روز و آفتاب و ماه را آفريد » .
امام صادق عليه السّلام دربارهء منافع شب و روز چنين مىفرمايد :
« آفتاب با طلوع و غروب خود ، روز و شب را پديد مىآورد ، هرگاه آفتاب چهرهء خود را نشان نمىداد و جهان را تاريكى فرا مىگرفت ، ديگر مردم نمىتوانستند وسايل زندگى را فراهم سازند ؛ اگر آفتاب غروب نمىكرد ، آرامش و قرار كه مايهء حيات انسان و وسيله هضم غذا و رساندن آن به تمام نقاط بدن است ، در صحنهء زندگى وجود نداشت » .
هرگاه ، آفتاب غروب نداشت ، بشر آزمند ، از كار و فعاليت دست نمىكشيد ؛ بنابراين ، آفتاب ، مشعل و چراغى است كه براى ضرورت ، روشن مىگردد و در مواقع استراحت ، خاموش مىشود « 1 » .
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 3 ، ص 112 ( به نقل از توحيد مفضل ) .