از حكم فطرت سرپيچى نمىكند ، به خصوص كه روانشناسى امروز به روشنى ثابت نموده است كه حس مذهبى و گرايش به ماوراى طبيعت ، چهارمين بعد روح انسان است كه به ضميمهء سه بعد ديگر ، مجموع ابعاد چهارگانهء روان ما را تشكيل مىدهند « 1 » .
بنابراين ، هدف عالى از دعوت به مطالعهء كتاب هستى ، شناسايى صفات الهى است ، نه اثبات اصل وجود او ، زيرا همانطور كه گفته شد ، اصل وجود مبدأ ، مورد انكار ملل جهان نبوده است و اگر فردى يا گروهى روى يك رشته اغراض سياسى و عقدههايى كه از دين و مذهب دارند ، براى جهان مبدأ و خالقى قائل نباشند ، در اعماق دل ، آن را پذيرفتهاند ، هرچند در زبان آن را انكار كنند .
از اين جهت ، محققان مىگويند : هدف قرآن از دعوت به مطالعهء آيات خلقت و نظام بديع آفرينش ، بيشتر براى شناسايى صفات جمال حق تعالى است ، يعنى او خدايى است دانا و توانا و زنده كه علم و قدرت او بىپايان است .
قرآن مجيد در آيات مزبور و همچنين در آياتى كه بعدا مورد بحث قرار مىگيرد ، اسرارى از عالم خلقت را بازگو مىكند كه ما به تشريح آنها مىپردازيم و يك قسمت از اين رموز ، مربوط به خورشيد و سايههاى متحرك اجسام است :
هامش
( 1 ) . آن سه بعد ديگر عبارتند از : « حس كنجكاوى » ، « حس اخلاق و فضيلتخواهى » و « حس هنر » .