محبت است و حضرت مسيح مبشر مودّت مىباشد ، ولى آنان از يك نكته غفلت ورزيدهاند كه مهر تنها نمىتواند اجتماع را نجات بخشد ، بلكه مهر و مودت بايد با حقيقت نيز توأم گردد ؛ مثلا در عين اينكه بايد به يتيم و بىنوا مهر ورزيد ، و به فكر كمك به افتادگان و درماندگان بود ، بايد دست گنهكار را بريد و زنان و مردانى را كه دامن عفت خود را آلوده ساختهاند تازيانه زد ، زيرا اجراى كيفر ، دربارهء افراد مجرم ، مهرى است كه زمامدار مردم به اجتماع مبذول مىدارد ؛ چنين كيفرها بسان سكّه ، دو رويه است ، يك روى آن ، تندى و خشم است و روى ديگر آن ، مهر و رحمت است .
قرآن مجيد ، يك جا پيامبر را
« رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ »
« 1 » معرفى مىكند ، ولى در جاى ديگر ، او را « نذير » و بيمدهنده و مجرى كيفرها و فرمانها مىداند « 2 » .
بايد توجه نمود كه جلب عواطف گروهى بر اثر عدم اجراى قوانين ، يك نوع محبت كاذب و مهر مضر بر پيكر اجتماع است كه بايد از ميان برود . قرآن براى محو اين نوع مهرورزيهاى مضر ، دستور مىدهد كه رأفت و مهربانى به زنان و مردان آلوده ، مانع از اجراى حدود و قوانين الهى نگردد ، چنانكه مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . انبياء ( 21 ) آيهء 107 .
( 2 ) .« إِنَّا أَرْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً »( بقره ( 2 ) آيهء 119 ) .