كه دشمنان پيامبران ، هميشه از مجرمان و گنهكاران بودند ، در صورتى كه دشمنان ستمگران ، طبقهء صالح و پاك اجتماع مىباشند .
سرانجام ، خداوند به پيامبر خود وعده مىدهد كه از وجود دشمن نهراسد ، زيرا همين كفايت مىكند كه خداوند « هادى » و رهبر و يار و ياور اوست ، چنانكه مىفرمايد :
« وَ كَفى بِرَبِّكَ هادِياً وَ نَصِيراً » .