او تا روز قيامت حلال است و حرام او حرام ، و اولوا العزم از رسولان ايناناند » . « 27 » / 189
وَ لا تَسْتَعْجِلْ لَهُمْ
و براى ( رسيدن عذاب ) به ايشان شتاب مكن .
بدان سبب كه عذابى كه خواهند ديد براى ايشان بسنده است ، و مدتى كه در آن از دنيا بهرهمند مىشوند ، چون با مدت عذاب هولناك جاودانى مقايسه شود ، چيزى نمىنمايد .
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ
و چنان است كه آن روز كه به آنچه به آنان وعده داده شده است مىرسند ، جز به اندازه ساعتى از روز درنگ نكرده بودهاند .
در صورتى كه يك روز در آخرت برابر هزار سال است ، ارزش هفتاد سال در مقايسهء با سالهاى آن روزگار چه اندازه مىتواند باشد ؟ ! در بهترين حالات همچون لحظاتى از يك روز در يك عمر دراز است ، و آيا كسى كه همهء عمر خويش را براى چند لحظه كاميابى از دست داده و زيان ديده ، مىتواند سعادتمند باشد ؟ ! بدين گونه مؤمن شايسته است كه با حسابهاى اخروى مسلّح باشد ، و از دير شدن پيروزى جزع نكند و نگويد : چند سال گذشت و خدا نصرت را نصيب ما نكرد ! بلكه بايد سالهاى خود را با روزهاى آخرت و سالهاى آن بسنجد ، و چون چنين شود مىتواند از خط رسولان صاحب عزم در صبر و استقامت پيروى كند . مگر در مسئوليت اداى رسالت و رساندن آن به ديگران از آنان پيروى نمىكند ؟
بدين گونه است كه در نصوص اسلامى با سفارشهايى به صبر كردن بنا بر پيروى از روش پيامبران بر مىخوريم ، چنان كه امام صادق - عليه السلام - در برنامهء مفصلى به اصحاب خود چنين گفته است :
امر وقتى تمام مىشود كه بر شما همان بگذرد كه بر صالحان پيش از شما گذشته است ، و در جان و مالتان در معرض آزمايش قرار گيريد ، و از دشمنان خدا
هامش
( 27 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 22 .