صورت باشد كه حكمت بالغهء خدا آن را خواسته است ، ناگزير بايد بيم دهندگان به ابلاغ رسالت بسنده كنند و بر آزار قومشان شكيبا بمانند و هيچ شتابى براى رسيدن عذاب به منكران نداشته باشند .
براى اين كه مبارزهء با كافران به صورت مبارزهء خصوصى ميان طايفهاى با طايفهء ديگر در نيايد ، بلكه از هر مصلحت مادّى براى اهل حق بر كنار ماند و حجت بر دشمنانشان تمام شود ، اين صبر لازم است .
فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ
پس شكيبا باش به همان گونه كه رسولان صاحب عزم شكيبا بودند .
آيا پيامبر ( ص ) از جملهء آنان و برترين ايشان نبود ، پس مىبايستى به همان گونه صبر كند كه نوح صبر كرد و مدت نهصد و پنجاه سال به اين صبر ادامه داد و جز عدّهاى معدود كسى به او ايمان نياورد ، و به همان گونه كه ابراهيم ( ع ) در آن هنگام كه او را به آتش افكندند صبر كرد ، يا در آن هنگام كه به نزد پروردگارش هجرت كرد ، و در آن هنگام كه فرزندش را در وادى بدون كشت و زرعى در نزديكى بيت اللَّه الحرام مسكن داد ، و آن گاه كه در صدد ذبح فرزندش بر آمد تا فرمان پروردگارش را به اجرا در آورد ، و به همان گونه كه موسى ( ع ) در رويارويى با گردنكشترين طاغوت با قومى سست عزيمت همچون بنى اسراييل صبورى نشان داد ، و بدان گونه كه عيسى ( ع ) با زهد خويش و ايستادگى در مقابل گردنكشان بنى اسراييل شكيبايى اختيار كرد .
اينان رسولان اولوا العزمى بودند كه خدا از آنان پيمانى استوار گرفت ، بدان سبب كه صاحبان شريعتى تازه بودند كه همهء مردم زمين را شامل مىشد ، و نيازى شديد براى ابلاغ كردن آن به مردم داشتند .
پس پروردگار ما سبحانه و تعالى دربارهء آنان گفت :
وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِيِّينَ مِيثاقَهُمْ وَ مِنْكَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ مِيثاقاً غَلِيظاً
گرفتيم از پيغامبران پيمان ايشان و از تو و از نوح و ابراهيم و