نامه شماره 12
اين نامه در پايان سفر مرحوم حاجميرزا باقر به عراق نوشته شده و گويا ايشان در كاظمين بوده و امكان مراجعت به نجف نداشته و قصد تشرف به بيتالله را داشته است .
« . . . و اما در خصوص حرفهاى حضرت علويه . . . حرفهايى كه نبايست به زبان آيد ، آمد و دوست و دشمن شنيده و مىشنوند و به حق اين بيتالهالحرام كه عازميد . . . و تا حال همچو حالتى از ايشان مشاهده نكرده بودم . . . ، ولى چه از دستم مىآيد ، در يك خانه نمىشود كه يكى ملول و افسرده و ديگرى بىخيال و به كار خود مشغول شده و به حق اين بزرگوار كه به جوارش مشرفيم ، حقير از اين فقره در حرج افتادهام . . . » .