و تقسيم شود بلكه جايز است آن را براى يك يا چند مورد از آنها تخصيص بدهد و حتّى جايز است كه همهء آن را به يك شخص بدهد ولى مستحبّ است كه زكات بر همهء موارد شود اگر مقدار آن زياد و همهء اصناف مستحقّين موجود باشند .
7 - بنابر احوط آن مقدار زكاتى را كه به فقير مىدهد ، نبايد كمتر از مقدار زكات در نصاب اوّل هر يك از اموال زكاتى باشد . پس نبايد در نقره كمتر از پنج درهم و در طلا كمتر از نصف دينار و در گوسفند و شتر كمتر از يك گوسفند و در گاو كمتر از يك گوسالهء داخل در سال دوّم باشد .
8 - اقرب اين است كه دادن زكات به فقير از سهم فقرا به منظور زيارت يا حجّ جايز است در صورتى كه زيارت و حجّ از شؤون او و جزء مخارج او محسوب شود و همچنين است ساير مخارج فقير مانند سياحت و تفريح اگر از شؤون همهء افراد جامعه در شهر او شمرده شود .
9 - جايز است زكات از سهم ( سبيل اللَّه ) در هر آنچه كه به وسيلهء آن به خدا تقرّب جسته مىشود مصرف شود حتّى مثل اينكه به ظالم داده شود تا مؤمنين از شرّ او نجات داده شوند ، در صورتى كه نجات دادن منحصر به همين كار باشد .
10 - جايز است زكات به طلاب و دانشجويان فقير داده شود هر چند كه آنها اگر ترك تحصيل كنند ، مىتوانند با كار و كسب خود را بىنياز سازند .
البتّه اين در صورتى است كه آن علمى كه او تحصيل مىكند ،
احكام زكات و فقه صدقات (فارسى) — صفحة 91
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٩١