زير ، عدالت اسلامى را مبناى كار خود قرار دهند :
الف - همهء مسلمانان ، بويژه رهبران سياسى و مذهبى تمام تلاش خود را براى خاموش شدن آتش نزاع ، بر مبناى آشتى مورد قبول دو طرف ، به كار بندند .
ب - جامعهء اسلامى بر رعايت بندهاى صلح دوطرف نزاع نظارت كند ، و با مشاهدهء تجاوز يكى از اطراف بر ديگرى ، مىبايست به هر وسيلهاى كه شده با گروه متجاوز به مقابله برخيزد .
ج - رهبران امّت ميان دوطرف نزاع ، به عدالت صلح و آشتى دهند ، و حتّى از حقوق طرف متجاوز نيز كم نگذارند ، بلكه با اداى حقوق تمام اطراف نزاع ، قسط و عدل را محقّق سازند .
4 - مسلمانان به هنگام جهاد با دشمنان نبايد از چهارچوب عدل و قسط خارج شوند ، كه اين امر با پايبندى به احكام اسلامى زير ميسّر مىشود :
الف - مسلمانان جز با كسانى كه با آنان وارد جنگ شدهاند و يا براى ستيز با آنان ، هم پيمان شدهاند ، با قومى ديگر نجنگند .
ب - از سويى جايز است ، به كسانى كه با ما ستيزه ندارند و ما را از شهر و ديار خود بيرون نراندهاند ، نيكى كنيم و عدل و قسط را دربارهء ايشان به اجرا درآوريم .
ج - تجاوز به حقوق ديگرى ، مگر در صورت تجاوز وى به حقّ ما ، جايز نيست .
د - در هنگام مقابله به مثل و پاسخ به تجاوز ، واجب است از
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 83
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٨٣