عدالت الهى در سنت اعطاى مسؤوليّت و سزادادن نيز نمود پيدا مىكند .
از اين رو هركس مسؤول عملى است كه انجام مىدهد و متناسب با آن پاداش دريافت مىكند ، اگر عملش نيكو باشد پاداش او نيز نيكو خواهد بود ، و اگر عمل او شرّ باشد ، چيزى جز كيفرى شوم نصيب وى نخواهد شد . از سويى انسان مسؤول عملكرد ديگران نيست ، مگر به ميزان تأثيرى كه بر عملكرد آنها مىگذارد . از اين سنّت الهى احكام زير را مىتوان دريافت :
احكام :
1 - هيچكس مسؤول اعمال ديگرى نيست ، هر چند طرف مقابل بر گمراهى پافشارى كند . از اين رو اگر كسى در جامعهء فاسدى به زندگى بپردازد و عمل واجب امر به معروف و نهى از منكر را نيز انجام دهد ، و از طرفى مردم به سخنان او گوش فرا ندهند ، خداوند وى را بر گناه مردم آن جامعه مورد مؤاخذه قرار نخواهد داد .
2 - انسان مسؤول اعمالى كه خارج از توان وى باشند نيست . همچنين مسؤوليّت اعمالى كه انسان بدانها مجبور شده ، و يا از روى ناچارى و اضطرار بدانها دست زده ، از گردن وى ساقط است .
3 - در واقع حدود مسؤوليّت هركس نسبت به عملكرد و تلاشش ، با ميزان اراده و آزادى وى پيوند خورده و با عملكردهاى مثبت و منفىاش همبسته است .
حال به پارهاى از احكام توجه كنيد :
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 86
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٨٦