احكام :
بوتهى آزمايشى كه فرزندان براى هركسى فراهم مىآورند سه گونه است : آسانترين آنها آن است كه پدر و مادر در جستجوى روزى فرزندان به حرام افتند ، ديگرى آن است كه از روى محبّت راه و روش فاسد فرزندان را پيش روى خود قرار دهند ، و سختترين آنها آن است كه فريفتهء فرزندان شده ، بر حق ، خود بزرگ بينى ورزند . در آنچه خواهد آمد به خواست خدا به احكام و نكتههاى اين سه گونه خواهيم پرداخت :
الف - روزى حلال ، موفقيّت در آزمايش
محبّت فرزندان ، محبّتى مشروع است ، ولى امكان دارد به ابزارى براى انجام فعل حرام بدل شود . اينكه كسى بپندارد مسؤوليّت او نسبت به فرزندان دست يازيدن به هر حرامى را دراين راستا توجيه مىكند ، و نداند كه سير كردن فرزندان از راه حرام چيزى جز خيانت به ايشان محسوب نمىشود ، و به همين خاطر گوشت و خون فرزندانش را با حرام درآميزد و همين لقمههاى حرام در آينده فرزندانش را به كجروى و تباهى فراخوانند ، از اين دست محبّتهاى بيجاست .
از اين نكته مىتوان احكام شرعى ذيل را استنباط كرد :
1 - انسان مىبايست دورانديشى در معاش را از ياد نبرد و درگذران زندگى راهى ميانه برگيرد . هركس مىبايست از اسراف و ريخت و پاش دورى گزيند و ميان دخل و خرجش توازن برقرار سازد ، تا به حرام ناچار نشود .