بايد در فضاى خانواده ، ابتدا با زبان اگر نتوانست با دل از كارهاى ناپسند اعضاى خانواده تبرّى جست ، تا در شمار ايشان محسوب نشود .
3 - هرچه فضاى خانه و خانواده از مسير دين دور تر شود ، انسان نيز مىبايست راه خود را بيش ازپيش از راه خانواده جدا كند و مدارا و راه آمدن با ايشان را به كنارى نهد ، چون ، در صورت مدارا و سهل انگارى امكان دارد خطر رسوخ تدريجى انديشه و رفتار ايشان دامنگيرش شود .
ج - راه دورماندن از كبر و سركشى
يك غرور و سركشى پنهان در دل هركسى وجود دارد ، كه گاهى به ثروت تعلّق مىگيرد و گاهى به قدرت . در واقع هرگاه بشر خود را بىنياز يابد و يا به قدرتى دست يابد به سركشى روى خواهد آورد . ما براى اينكه به واسطهء فرزندانمان در دام كبر و سركشى گرفتار نياييم ، بايد مراقب خود باشيم و همواره گذرا بودن ثروت و قدرت ( دارائى و فرزندان ) را به ياد آوريم ، زيرا آن دو ماندگار نيستند ، و چنانچه آن دو بمانند ما ماندگار نخواهيم بود ، و در روز قيامت نه ثروت انسان براى وى سودى مىبخشد و نه فرزندان .
از اين نكته مىتوان احكام زير را استنباط كرد :
1 - با شنيدن حرف حقّ ، بايد در برابر حقّ سرفرود آوريم و بدون توجّه به دارايى و زن و فرزندمان به پيروى از آن همّت گماريم ، چون ، بيشتر مردم از آنجا كه دارائى و زن و فرزند و ديگر امور دوست داشتنى خود را فرا روى خود قرار مىدهند ، از رهگذر خواستهها و هواهاشان به گمراهى