و ابزارهاى مورد استفاده ، و همچنين قوانين فراهم كنندهء امنيّت و سلامت تمام توليدات در بالاترين معيارهاى بين المللى .
دوّم : آگاه ساختن مردم از امور بهداشتى و بيان دست كم ، آموزههايى كه هر فرد براى محافظت از سلامت خود بدانها نياز دارد . شناخت قوا و نيروهاى خود و چگونگى محافظت از آنها در برابر بيماريها و همچنين چكونگى رساندن اين قوا به رشد لازم از طريق تغذيهء مناسب و ورزش و مانند اينها ، و شناخت بيماريها ، وعلل آنها و چگونگى پيشگيرى از مبتلا شدن به آنها و آشنايى به روشهاى درمان آن بيماريها ، همه و همه از جملهء اين آموزهها مىباشند .
در واقع اين آگاهى بايد در مدارس ، و از سال اوّل ابتدائى تا آخرين سال دانشگاه به فرزندان جامعه داده شود ، همچنين بايد اين آگاهيها از رهگذر رسانههاى ديدارى ، شنيدارى و نوشتارى به گوش و ديد مردم برسند .
سوم : اهتمام به فراهم آوردن پزشكان و پرستاران مجرّب و تهيّهء داروهاى ضرورى و ساخت بيمارستان و درمانگاه ، و تعريف برخوردارى از خدمات بهداشتى و درمانى به عنوان حقّ طبيعى هر انسان .
چهارم : فقها مىبايست پساز مشاورهگرفتن از كارشناسان و سازمانهاى مربوطه دربارهء مسايل مهمّ بهداشتى همچون واكسيناسيون عمومى عليه بيماريهاى واگيردار ومهلك ، به صدور فتاوى ويژه همّت گمارند .
پنجم : نيكوكاران نيز بايد فراهم آوردن وسايل خدمات بهداشتى و درمانى براى عموم مردم و نيازمندان را در زمرهء طرحهاى خداپسندانهء خود بگنجانند .
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 347
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٣٤٧