توسّط رعايا وى را ملول نسازد ، و جور ستمكاران وى را به كوتاهى كردن نيندازد ، و طمع را از دل بيرون كرده ، و از امرى خوشش نيايد ، و در فهم مطالب به اندك تحقيق ، اكتفا نكند ، از كسانى كه در شبهات از همه محتاطتر ، و در يافتن و تمسّك به حجّت و دليل از همه مصرتر باشد ، و با آمدوشد مكرّر دلايل و حجّتها كمتر خسته شود ، و در كشف امور و توضيح خواستن از دوطرف دعوى شكيباتر باشد ، و تمجيدهاى بسيار وى را متمايل بجانب مدح كننده نسازد ، و اطلاع يافتن از اينكه گفته مىشود ، فلانى اين گونه گفت ، فلانى اين گونه گفت ، در او اثرى نگذارد ، پس قضاوت را در دست كسى كه اين گونه باشد قرار ده . »
رهيافت وحى :
عدل در دو برهه از زندگى يك جامعه به آشكارترين شكل ممكن نمود مىيابد ؛ يك بار ، هنگام وضع قانون و ديگر بار هنگام تطبيق قانون در موارد اختلاف ( يا قضاوت ) . حالا كه واضع قوانين در اسلام شارع مقدّس مىباشد ، بىگمان عرصهء قضاوت برجستهترين نمود عدالت را از خود به نمايش خواهد گذاشت ، لذا همانگونه كه خداوند متعال امر كرده ، مىبايست تا تحقّق عدالت قضايى پايدارى كنيم ، كه اين امر از رهگذر جلوگيرى از دخالت هوا و هوس مردم در امر قضاوت محقّق خواهد شد ، چون ، از آنجا كه بيشتر مردم رأى معيّنى را مىپسندند ( كه چهبسا صحيح هم نباشد ) قاضى نمىتواند بر مبناى پسند مردم عمل كند ، همچنانكه نمىتواند بر مبناى علايق
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 115
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص١١٥