2 - به هيچ صورت جايز نيست انسان مسبّب نوشيدن نجاست يا چيز نجس شدهاى توسط ديگرى شود .
3 - نوشيدن آب نجس در حال ضرورت جايز است مثل اين كه انسان از تشنگى شديد بر جان خود بترسد . البتّه بايد به مقدار ضرورت اكتفا گردد و بيشتر از آن استفاده نشود .
4 - استفاده از آب نجس در وضو يا غسل جايز نيست بلكه در صورت نداشتن آب پاك ، وظيفهء شخص به تيمّم تبديل مىگردد .
آبى كه با آن وضو و غسل شده است
حديث شريف :
1 - زراره از امام باقر يا امام صادق عليهما السلام روايت مىكند : « هنگاميكه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله وضو مىگرفت ، قطرات آب وضوى حضرت را جمع كرده و با آن وضو مىگرفتند . » « 1 »
2 - از امام صادق عليه السلام سؤال شد دربارهء شخصى جنب كه غسل مىكند و آب غسل او از روى زمين در ظرف مىچكد ، آيا اشكال دارد ؟ فرمود :
« اشكال ندارد و اين از چيزهايى است كه خداوند گفته است :
( وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِن حَرَجٍ ) « 2 » ، يعنى : « خداوند در دين براى شما دشوارى قرار نداده است » . » « 3 »
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 1 ، باب 8 ، ابواب الماء المطلق ، حديث 1 .
( 2 ) - سورهء حجّ ، آيهء 78 .
( 3 ) - وسائل الشيعه ، ج 1 ، باب 9 ، ابواب الماء المطلق ، حديث 1 .