1 - سپرده شدن كتاب خداوند به ايشان « كه پاسدارى از كتاب الهى ، تفقّه در دين وشناخت حرام و حلال دين را براى ايشان درپى دارد . »
2 - گواه بودن ايشان بر كتاب الهى « بدينصورت كه به كتاب الهى عمل كنند وپاسدار عمل شدن به كتاب الهى در جامعه باشند وامر به معروف و نهى ازمنكر پيشه كنند . »
3 - آيات الهى را به بهاى ناچيز نفروشند « وكتاب خداوند را با امور پست دنيايى معاوضه نكنند و در برابر ثروتمندان كرنش نكنند . »
4 - از كسى « از صاحبان سلطه و نفوذ » جز خداوند هراس به دل راه ندهند .
در واقع اين چهار شرط در كلمه تقوى وحقايق نمود يافته آن در حاكم فراهم مى آيند .
3 - فراگيرى احكام
خداوند سبحان مى فرمايد :
إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدًى وَ نُورٌ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُوا لِلَّذِينَ هَادُوا وَ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوا مِنْ كِتَابِ اللَّهِ وَ كَانُوا عَلَيْهِ شُهَدَاءَ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ وَ لَا تَشْتَرُوا بِآيَاتِى ثَمَناً قَلِيلًا وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ « مائده ، 44 » .
« ما تورات را نازل كرديم در حالى كه در آن ، هدايت ونور بود ، وپيامبران ، كه در برابر فرمان خدا تسليم بودند ، با آن براى يهود حكم مى كردند ، و « همچنين » علما ودانشمندان به اين كتاب كه به ايشان سپرده شده وبرآن گواه بودند ، داورى مى نمودند . بنابراين « بخاطر داورى بر طبق آيات الهى » از مردم نهراسيد و از من بترسيد و آيات مرا به بهاى ناچيزى نفروشيد و آنها كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نمى كنند ، كافرند » .
رهيافت وحى :
به نظر مى رسد مخالفت با فرمان الهى در زمينه حقوق ، ستم ، و در زمينه رفتار وكردار ، فسق و در زمينه اصول ومسايل پايه اى دين « تولّى وتبرى » ، كفر باشد .