اندازى كارش - قبول كند ، و آن جوان هماين امر را دانست ، اين رابطه عقد به شمار نمىآيد ، زيرا جوهر وحقيقت عقد ، همان نيت و قصد پايبندى و تعهّد طرفيناست .
وهمينگونه است اگر زنى بفهمد كه مرد نسبت به شرايط عقد وپيامدهاى آن پايبند نيست و تنها در پى فرونشاندن نيازهاى جنسى خويش است ، در صحت چنين عقدى اشكال است .
3 - اگر عقد ، مفهوم عرفى خود را از دست بدهد در صحت آن اشكال خواهد بود ، چنان كه اگر دختر كوچكى را براى يك ساعت به عقد خويش در آورد تا بتواند به مادر او نگاه كند . آرى اين در صورتى ممكن وبلا اشكال است كه بتواند از آن دختر بهره برد .
4 - وچنين است اگر زنى مفهوم عقد متعه را نداند ، و به سبب اختلاف در مذهب بدان ايمان نداشته باشد ، و بدون قصد تعهّد به عقد متعه ، صرفاً براى به دست آوردن مال وكامجويى ، تن به اين كار داده باشد ، پس متعه كردن با چنين زنى مشكل است . و در حديثى از امام رضا ( ع ) آمده است كه : « متعه ، حلال نيست مگر براىكسى كه آن را بشناسد و حرام است براى كسى كه آن را نشناسد . » « 1 »
كسانى كه ازدواج موقت با آنها جايز است :
1 - عقد نكاح موقت بين زن و مرد مؤمن جايز است و مرد مؤمن مىتواند با زن مسلمان كه مذهبى مخالف دارد به شرط آن كه متعه را عقدى شرعى بداند ازدواج موقت كند .
2 - ازدواج موقت با زن مشرك جايز نيست ، ولى ازدواج موقت با زن يهودى ومسيحى ومجوسى جايز است به شرط آن كه از ميگسارى وارتكاب محرمات بازداشته شوند .
3 - ازدواج موقت با زنى ناصبى كه اظهار دشمنى با اهل بيت پيامبر مىكند جايز نيست .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 14 ، ص 438 ، ابواب المتعه ، باب 1 ، حديث 11 . الفقيه ج 3 ، ص 459 .